Burzum
Hit helga Tré
Þar var Draupnir
Ok Dolgþrasir
Hár, Haugspori
Hlévangr, Glóinn
Dóri, Óri
Dúfr, Andvari
Skirfir, Virfir
Skáfiðr, Ái

Alfr ok Yngvi
Eikinskjaldi
Fjalarr ok Frosti
Finnr ok Ginnarr;
Þat mun æ uppi
Meðan öld lifir
Langniðja tal
Lofars hafat

Unz þrír kvámu
Ór því liði
Öflgir ok ástkir
Æsir at húsi
Fundu á landi
Lítt megandi
Ask ok Emblu
Örlöglausa
Önd þau né áttu
Óð þau né höfðu
Lá né læti
Né litu góða;
Önd gaf Óðinn
Óð gaf Hænir
Lá gaf Lóðurr
Ok litu góða

Ask veit ek standa
Heitir Yggdrasill
Hár baðmr, ausinn
Hvíta auri;
Þaðan koma döggvar
Þærs í dala falla
Stendr æ yfir grænn
Urðarbrunni

Þaðan koma meyjar
Margs vitandi
Þrjár ór þeim sæ
Er und þolli stendr;
Urð hétu eina
Aðra Verðandi
- skáru á skíði, -
Skuld ina þriðju;
Þær lög lögðu
Þær líf kuru
Alda börnum
Örlög seggja
Þat man hon folkvíg
Fyrst í heimi
Er Gullveigu
Geirum studdu
Ok í höll Hárs
Hana brenndu
Þrisvar brenndu
Þrisvar borna
Oft, ósjaldan
Þó hon enn lifir

Heiði hana hétu
Hvars til húsa kom
Völu velspáa
Vitti hon ganda;
Seið hon, hvars hon kunni
Seið hon hug leikinn
Æ var hon angan
Illrar brúðar

Þá gengu regin öll
Á rökstóla
Ginnheilög goð
Ok um þat gættusk
Hvárt skyldu æsir
Afráð gjalda
Eða skyldu goðin öll
Gildi eiga